2009 yazında Ankara’daki birkaç jandarma bölgesinin polise devredilmesiyle ODTÜ de jandarma bölgesi olmaktan çıktı. Boşaltılan jandarma karakolunun akıbeti ise tamamen bir muallak içerisindeydi. Rektörlüğün binayı arşive çevirme planının karşısına öğrenciler üç bine yakın imza toplayarak öğrenci topluluklarının başını çektiği bir “öğrenci kültür merkezi” talebi ile çıktılar.
Rektörlüğün sözlü olarak verdiği, tatmin edicilikten son derece uzak sözler karşısında artık eyleme geçme ihtiyacı hisseden öğrenciler talep etmeyip işgal ederek 24 Aralık’ta karakol binasını tüm öğrencilere açtılar. Bunu takip eden süreçte karakolda olası bir polis müdahalesine karşı nöbetler tutulmaya başlandı. Rektörlük tarafından elektriği, suyu ve doğalgazı kesilen binayı öğrenciler düzenledikleri eşya kampanyası ile döşediler. Tüm olanaksızlıklara rağmen film gösterileri, konserler ve söyleşiler düzenlendi. Karakol işgali sürecine TEKEL işçileri de ziyarette bulunarak ve çiğ köfte partisi düzenleyerek destek oldular.
Karakol binası öğrenciler için kendilerine ait bir kültür merkezi olması gerekliliğinin yanında, üniversite tarihi boyunca öğrencilere uygulanan zulmün sembolik de bir ifadesi idi. Karakolun boşaltılmasından bir önceki sene, üniversite içerisinde JİTEM mensubunun öğrenciler tarafından yakalanması, karakolun önünde öğrencilere saatler boyu gaz ve tazyikli su ile saldırılması ve bunlara benzer çok sayıda olay bu durumun çarpıcı örneklerinden.
Üniversite içerisinde baskı ve zulmün, öğrenciyi zapturapt altına almanın somut bir örneği olan jandarma karakolunun işgal edilmesi ve sonucunda buranın bir arşiv değil de kültür merkezine dönüştürüleceğine dair öğrencilerin rektörlükten güvence almaları önemli gelişmelerdir. Bu binanın, rektörün liberal denetiminde bir kâr üretme merkezine dönüşmemesi, öğrencilerin özdenetiminde bir kültür merkezi olması gerekmektedir ve bundan sonraki mücadele de bu eksende olmalıdır.
Üniversiteler bizimdir! Söz, yetki, karar öğrenciye!
