Ahmet Altan’ın Taraf gazetesindeki son yazısı (Devlet Yardakçılığı ve Ahlak) bir hayli ses getirdi. Doğrudan Tayyip Erdoğan’a hitap eden ve oldukça “cesur” bulunan yazı, moda tabirle “sosyal paylaşım ağlarında” paylaşım rekorları kırdı… Muktedirler karşısında cüret gösteren yazılar takdir edilmeli elbet ama işin içinde Altan ve Taraf olunca insan ister istemez işkillenmiyor değil. Bazen biraz pimpirikli olmakta yarar var. Gelin Ahmet Altan ne diyor teker teker, tane tane bakalım. Altan gerçekten Erdoğan’a sert çıkıyor sanki: “O yönettiğini sandığın devlet senin emrinde halkını bombalar, sen devlete sahip çıkarsın.” Sert olmasına sert sözler de işin içinde bir iş yok mu? Yani Altan’a göre Erdoğan devleti yönetmiyor, yönettiğini sanıyor. Bir “devlet” var ki asıl o Erdoğan’ı idare ediyor. Erdoğan ne yapsın farkında değil.
Şöyle yazıyor Altan: “Biz senin ‘tuzağa düşürüldüğünü’ düşünüyorduk ama sen bombacılara sahip çıkarak, gerçekleri halkından saklayarak, olayları saptırarak, ‘tuzağa düşmediğini’ anlattın bize.” Hakikaten aslında Taraf, son günlerdeki yayınlarında klasik çizgisine riayet ederek hükümetin katliam hususunda bazı “derin” güçlerin tuzağına düşürüldüğünü yazıyordu. Yıldıray Oğur, geçen günkü yazısında bu çizgiyi iyi özetliyordu: “Hükümet bu katliamda önce fena halde tuzağa düşürüldü. Sonra da çok kötü bir kriz yönetimiyle kendi tuzağına düştü. Hükümet önce ‘PKK’yı bitireceğiz’ propagandasına ve Heronların, Predatörlerin kudretine inandırıldı. Daha sonra da aylardır gazetelerde, istihbarat çevrelerinde estirilen ‘her taşın altından çıkan Fehman Hüseyin’ mitine.” Ne aciz, ezik, mazlum hükümet değil mi? İnsan bu hükümeti onun bunun tuzağına düşer, elma şekeriyle falan kandırılır korkusuyla sokağa tek başına salmamalı. Şaka bir yana, yani işte katliam esasen “malum güçlerin” hükümete yönelik bir fesadı deniyor.
Ahmet Altan Taraf’ın artık “ananevi” sayılması gereken bu çizgisini tekzip etmiyor, sadece Erdoğan’ın yaptığı açıklamalarla kendilerini maalesef yalanladığına üzülüyor. Erdoğan, Altan’ın sözleriyle “bombacılara sahip çıktığı”, “gerçekleri sakladığı” için sorumlu tutuluyor, bombaların atılması emrini veren kendisi olduğu için değil. Erdoğan devlet olduğu ve dolayısıyla devletin faili olduğu katliamın da baş sorumlusu olduğu için eleştirilmiyor Altan’ca, sadece “devlet yalakalığı” yaptığı için. Bu duruma da cidden hayıflanıyor Altan: “Sen milletin bir parçasıydın işbaşına geldiğinde, devletin bu millete yaptıklarına karşı çıkıyordun, gidip milletinle konuşuyor, milletine danışıyordun, devletin suçunu saklamaya çalışmıyor, devletin suçlarını aydınlatmaya, engellemeye uğraşıyordun, şimdi devlet yardakçılığına soyununca sadece istihbaratçınla, generalinle, ‘komutanınla’ konuşuyorsun.”
Yani Altan’ın üzüldüğü Erdoğan’ın “milletin yiğidi” iken “devletin oyuncağı” olması. Kendi Erdoğan mitinin tuzla buz olmasına üzülüyor Altan, “nerede o eski Erdoğan” diye iç geçirerek. AKP’nin muhafazakâr popülizmini sol-demokrat cenahta şevkle yeniden üreten Taraf ve Ahmet Altan aynı “millet= Erdoğan ve tu kaka devlet” teranesine devam ediyor yani. Hasılı Altan Erdoğan’ı yine de “devletin tuzağına düşmekle” eleştiriyor ama sadece bu tuzak başka. Erdoğan’ı devlete meydan okurken şimdi devlete teslim olmakla, yani çıkar-koltuk uğruna onun oyununa gelmekle eleştiriyor: “Değer miydi bir Köşk için bu zillete? Değer miydi gidip devletin zehrini içmeye? Bak sen de zehirlendin sonunda.” İnsanın hayran olduğu, çok şeyler beklediği, belki de “model” addettiği insan (“lider” mi demeli) tarafından hayalkırıklığına uğratılması üzücü elbette. Ama bu üzüntüden, yani “milletin yiğidi” Erdoğan’ın “devletin ağına düşmesi” masalından “cesur” yazı çıkarmak (bu sefer bizler açısından) daha da üzücü değil mi?
